Vlinderachtig.🦋 .

En vlieg dan verder op zoek naar de bloemen die de nectar kunnen geven  en ook weet dat het misschien nog iets te vroeg zou kunnen zijn om te gaan landen op wat stelen die nog bezig zijn om  uit te komen. Waar ieder knopje  op het punt staan om open te breken om dan te kunnen zien in alle kleuren die dan verschijnen en aan kunnen geven hoe zeldzaam mijn reis zou kunnen worden als ik mij  een vlinder zou kunnen voelen en geduldig op kan stellen.Geen haast hoeft te hebben, maar nu al kan zien dat de narcissen met hun gele felle kleur een uitnodiging zou kunnen zijn om de eerste smaak te proeven in de stevigheid waarin zij staan. Altijd als eerste  naar buiten zijn gekomen, vaak op dezelfde plek weer terug kunnen komen en hun statige groene steel  precies in het midden een mooie lente aan kunnen geven en dan de bloem kan ontstaan.
Mij te verplaatsen in een vlinder in  mijn ontmoeting mijn drive zou kunnen zijn. Om te gaan vertellen hoe ik haar kan volgen met mijn hart en zelf ook bezig ben om mijn vleugels te kunnen spreiden. Om te willen kijken hoe het voelt als zij een uil tegen zou kunnen komen en met haar grote ogen de vlinder ziet in het wakker worden van deze ochtend. Het eigenlijk heel plezierig is om elkaar zo te kunnen begroeten en de vlinder altijd kan vragen naar de wijsheid van deze dag en die een uil zou kunnen beschrijven.. Die in dit moment  net weer een nest is gaan maken voor weer een nieuw leven en het eigenlijk veel te druk heeft om deze vlinder te begroeten,maar zeker haar best doet om deze vlinder te begroeten en als teken één oog dicht kan doen, zodat de vlinder zeker weet dat zij de begroeting die zij gaf ook aan is gekomen. Verder zou kunnen vliegen in de ruimte die zij voelt om met nog meer bewoners kennis te willen maken in de nieuwsgierigheid die zij heeft. Het leven tekort zou zijn om te weten dat voor één dag daar alles in ligt besloten,maar de vlinder niet weet dat het voor haar een heel leven zal zijn, om te kunnen genieten van iedere bloem en elk gesprek met medegenoten  zo blij kan zijn dat ik via mijn vlinderachtige gedrag het op deze manier kan blijven vertellen.
Anna.🦋.💚.🦋.

Stille Liefde.

Er valt een stilte om mij heen en was van plan om te willen kijken naar mijn bijzonderheden die ik heb beleeft, maar nu ik zo stil kan zitten en mijn taal de ruimte geef,waarin het resoneren mij heeft laten zien hoe een verfijning tot stand kan komen.
Elke waarde die ik wist te vinden in mijn zachte stroom naar voren heeft willen komen en de bijzonderheden die ik heb beleeft eigenlijk zover achter mij is gaan liggen. Zover het kan reiken als ik over mijn liefde schrijf  een andere aandacht heeft.
Dan spreek ik over mijn zachte kant en over een ontvouwen die soms wat anders zou kunnen zijn en  alleen maar weet dat mijn ingetogen houding gebeurd wanneer ik over liefde zou willen schrijven.

Het is net als een vlinder die zich ontpopt en bezig is om het licht te gaan ervaren en dan met natte vleugeltjes haar eerste poging doet om uit te willen  vliegen. Nog niet goed weet op welke tak zij zou gaan zitten,maar door de strakke wind wat verder wordt geblazen en een beetje in paniek nu echt haar vleugels moet gaan gebruiken.  Dan ineens haar kracht ook vind door het spreiden van haar vleugels.
Mee kan zweven door de wolken heen en in het ritme wat kan komen ineens kan voelen hoe fijn het is om zo te kunnen vliegen.

Geen tijd meer heeft om te landen, maar de nieuwsgierigheid iets overwint om toch te blijven kijken welke nectar haar kan voeden.
Zo licht wat liefde kan zijn in het omschrijven van een vlinder, mij kan raken in wat ik schrijf en ook voel dat de liefde die ik ben steeds meer naar buiten wilt komen en niet makkelijk is om het te omschrijven. Toch in dit moment iets wil proberen wat ik nog niet heb gedaan om een liefde te benaderen. Die mij mee kan nemen zoals een vlinder voelt en net uit haar cocon is gekropen  en misschien nog moet leren dat als ik een vlinder zou zijn, mij zo kwetsbaar kan voelen,zo teer in het landen van het nu, dat als ik over wil schrijven alleen maar kan voelen hoe dat is. 
Het is uitnodigend, maar nu ook weet, dat zodra ik het wil omschrijven, dan in mijn stilte val en eigenlijk niets meer heb te vertellen....
In  de kracht van liefde ❤ om stil te zijn en het door mij heen laat stromen, geen woorden meer heb, maar de warmte kan blijven voelen. Want zodra ik over mijn liefde schrijf dan een diepe stilte kan gaan vallen ...
Anna.💚.🙏.

Mijlpaal.

Niet in alles een oplossing is te vinden,maar mijn drive om te schrijven mij meerdermalen heeft kunnen laten zien, in een ver gevorderd stadium, mijn zachtheid heb kunnen ontdekken, waarin ik mijn eigen intelligentie open heb kunnenvouwen in het juiste moment.In het ondervinden iets heb doorbroken wat zo dun als glas in elk beschrijven kan blijven golven, in het kerende effect nu kan vertellen hoe elk beschrijven neer is gelegd onder het vermaken van elk patroon. Mij bezig heb gehouden wat een belichaming zou kunnen  betekenen in het slijten van mijn drive. Elk ervaren in een ander gebied ben aan het leggen en de neiging heb om schoon te willen beginnen,om in iedere ontmoeting in de verrijking die het heeft, mijn eigenheid heb willen bewaren in mijn openen van iedere dag.Misschien een mijlpaal is te zien, en iedere  paal heb kunnen slaan in elke bodem waar ik op heb gestaan.

Waarin ik ben gaan geloven in het respect naar mijzelf nu om kan buigen in een mooie omarming die ik nu voel.
Niet dat mijn schrijven zou kunnen verdwijnen, maar de gloed die ik voel, in  een ander uiten wil gaan beschrijven. In een andere staat van zijn en de oplossing in mijzelf  heb gevonden, hoe elk ontvouwen ook een nieuw begin  aan kan kondigen...

Het is mijn volgende stap die ik ga zetten en nog bewuster met mijn taal om wil gaan. Om te blijven zoals ik ben en mijn natuurlijkheid mij daarin heeft geholpen. In het terug kunnen kijken, mijn gloed in mijn liefde om kan zetten en dan een ander beschrijven kan blijven ontstaan. Waar de kennis die ik heb, vanuit mijn eenvoud  zal gaan delen en  in alles wat ik heb  vertelt een andere wending zal krijgen, een andere ingang aan het creëren ben, om te kijken of ik dan in staat zou kunnen zijn,  om alles om te kunnen buigen naar de liefde die ik voel.💗.💜.💗.
Anna.💚.✍.

Gelijk te zijn.

Wanneer loop je met iemand mee, wanneer laat je zien dat je het meent en heb je het gevoel dat iets door kan dringen terwijl het water aan mijn lippen staatWanneer zeg je teveel en blijf je stil in de verkeerde momenten en wanneer je spreekt het zo dwaas kan voelen als ik mijn hart gesloten hou. Wat zou ik kunnen zeggen als iets teveel zou kunnen zijn en in het overprikkelen  misschien zou kunnen komen, dat als ik mee zou lopen met een grote groep, mij dan pas eenzaam zou kunnen voelen.  De neiging zou hebben om mij te excuseren en het veel te moeilijk blijft om steeds uit te moeten leggen dat ik zo van mijn stilte ben gaan houden. Soms de kop opsteekt in elke toenadering die ik voelde en soms niet begreep wat andere van mij verwachten.

Mij terug getrokken heb van de vele prikkels en god zij dank een zijtak heb kunnen vinden waar ik vaker over schrijf.
De momenten waarin ik kan genieten in de vrijheid die ik neem om te willen onderzoeken waarom mijn beleven zo belangrijk kan zijn.
 Dat in elk herkennen wat ik dacht te zien,vaak een projectie is geweest om een gelijke te zoeken.

Het is al veel minder als voorheen maar vandaag weer kon besluiten om iets te keren in mijzelf en mij altijd heb afgevraagd wat het zou kunnen zijn dat zodra een fijn gevoel naar boven komt het dan ook wil beschrijven. 

En heb besloten om ook  eens anders te schrijven waarin mijn anonimiteit zou kunnen gaan breken  en tussen de regels door nu kan voelen dat alles er mag zijn.
Elke overweging geen besluit meer hoeft te zijn, maar in mijn delen soms wat dieper kan zakken, soms in het alleen zijn met mijzelf, iets vraagt om geen schaamte te hebben maar gewoon te schrijven wat er in dit moment ook speelt.

In elk herkennen van de ander mij te vaak mee heb laten slepen in wat ikzelf niet was.
En daar omtrent, mij nu gelukkig blijf voelen in de zeldzame momenten met mijzelf en altijd terug kan komen in wat er gebeurd als ik mijn gelijk kan voelen en mee kan lopen met mijzelf.
Anna.💚.

Voedingswaarde.

Zo blij kan zijn dat de voeding die ik blijf proeven een appel kan zijn of een goed belegt broodje of een heerlijk sapje uitgeperst en gulzig op kan drinken en in het schuiven van mijn meubels soms een voorbereiding kan zijn dat er iets is aan het veranderen, dat in elke voeding die ik tot mij neem  het meeste blij kan zijn wat mijn schrijven heeft gedaan.
De gedachte in elk beschrijven zachter kan maken en kan laten buigen in het goed zijn naar mijzelf en eigenlijk niet zou kunnen delen als ik zou voelen wanneer het mij geen voeding geeft.

Het onbegrijpelijk verstaanbaar maken om mijn hart te gaan volgen  wat komen gaat. Soms mijn handen vouw in het dankbaar kunnen zijn, dat mijn schrijven altijd die voeding weet te geven waarin ik kan zien welke ontwikkeling ik heb door gemaakt en elke raad aan mijzelf wist terug te geven en soms in het raken van elk antwoord ook zo heb genoten waarin mijn dagelijks schrijven die voeding heeft gegeven om open te blijven staan.  Dan kan accepteren in elke stilte die dan komt,zo verrukt kan zijn en alles wat ik dacht nodig te hebben, weg is gaan vallen, uiteen is gespat en niet meer kan voelen dat ik aan het kruimelen ben ,maar vanuit de staat waaruit ik schrijf de beste voeding blijkt. Om rechtop te blijven staan en kan blijven kijken waarin ik altijd de wind  in mijn rug kan voelen, naarmate ik toe kan komen, dat de voeding die het het geeft niet op hoeft te letten welke link het zou moeten hebben dan alleen te schrijven wat ik wil.
De ontspanning die het kan geven eigenlijk ook zegt om even  een kleine rust te nemen, om een koekje van eigen deeg te gaan proeven, hoe de nieuwe smaak bevalt en in elk moment wat ik aan mijzelf blijf vertellen met verwondering terug kan lezen hoe het mij heeft gevoed.

Anna.💚.🍉✍🍅.✍.

Verwondering.

Het krijgt een andere smaak  in het wennen zoals het gaat ,waarom ik alles als een puzzel had gezien en in alle stukjes die ook kwamen neer heb gelegd in een bed van rozen. Waar mijn tijdelijkheid ook heeft bewezen dat in het vastleggen van zoveel schoons  mij terug wist te trekken door de aandacht die het kreeg, door niet te weten wat er komt, maar mij over te geven aan mijn eigen natuurlijkheid.

Mijn tijd te besteden wat mij voed en mij alleen bezig kan houden hoe natuurlijk het zal blijven. Dat als mijn aandacht zou verslappen altijd even een pauze neem en mijn stilte zachtjes naar binnen glijd, in ieder plekje aan kan wijzen hoe het vormen van mijn schrijven mij enkele dingen heeft geleerd. Om goed te blijven luisteren wat ik vertel en  in geen enkel bewogen beleven spijt zou kunnen krijgen. Maar te blijven zien dat in het centrum van mijn zijn, iets moois is blijven hangen.  Zoals een passiebloem kan laten zien hoe elk bloemetje een prachtig kleurenrijk kan hebben en de rust kan geven wat nodig blijkt om een brug  te willen slaan waar iedereen  overheen zou kunnen lopen.

Elke stelling die ik kan nemen niets zegd hoe het blijft voelen  wat ik beschrijf. Mij altijd weet te brengen naar een liefdevolle staat, waarin ik  kan bemerken hoe high ik ben van mijzelf en dat iets zegd over mijn kern waar ik uit schrijf. Mijn gevoeligheid die ik heb, precies kan doen wat ik nodig heb om zo te kunnen schrijven.

Het geeft een andere smaak in het toelaten wat er nu ontstaat. En mij als een kind kan voelen in een veel te grote speeltuin. En alle jassen die ik heb uitgedaan, vaak het gevoel kan hebben in het  durven los te laten, een soort einde blijft voelen.  Dat in het besterven van elk moment, dan juist iets nieuws zich aan kan kondigen en dan mijn verwondering en blijdschap zal blijven  zien...
Anna.💚.🌸.💚.

(Soms springen mijn letters ineens in een veel te grote stand,maar blijkbaar zonder het te weten mijn laptop iets groters aan kan geven en ik het daarom gewoon zo laat staan.)

Verschuiving.

In het zachter maken van mijn woorden waarin de lange lijst van mijn vele delen, soms wat dingen weg kan schrappen en het belangrijk vindt  om  alles te willen verschuiven wat ik ooit heb kunnen zien. Vooral bij kleine kinderen, die hun plekje waren aan het veroveren en in deze veranderde tijd soms wat dingen moet verschuiven.

 De ruimte heb willen maken in hetgeen wat veel te lang op een oude plek heeft gelegen en zonder reden ineens kan voelen hoe armoedig het soms kan lijken in het bewaren van oude dingen. Oude broeken en misschien wel de verhalen, waar veel te veel stof in is gaan zitten, waarin mijn overtuiging die ik heb ,soms  te veel oude herinneringen zijn blijven stapelen. In het luchtig willen maken, bij ieder vasthouden zinloos mee heb willen dragen.

Elk bewaren nu even voor mij staat en eigenlijk had willen vertellen hoe in elke verandering een verschuiving is geweest.
Een verschuiving in elk veranderen mij heeft geleid om alles te willen beschrijven hoe het blijft voelen om met mijzelf alleen te zijn. Hoe ik  dacht alles verloren te hebben, maar in mijn schrijven nu kan zien, in het terug vinden  hoe het kan voelen om tevreden te kunnen zijn. Mijn hart vol kan lopen met de liefde die ik voel en elke verschuiving een plek wist te vinden en in het anonieme eigenlijk al die tijd ook ben geweest.

In het raken van mijn woorden in het kijken wat er gebeurd, dat als ik anoniem wil blijven er dan zeker iets gebeurd. Om dan te willen schuiven en plek te maken voor wie ik werkelijk ben. Een zachte mooie vrouw  kan blijven voelen,  heel liefdevol kan blijven beschrijven waarin geen enkel geweld voort kan komen in het ontstijgen wat ik heb gedaan.

Mee kan lopen met wat vlinders. Alles aan kan raken wat een verfijning geeft en met lede ogen dan kan zien wat ik heb willen dragen in mijn leven en nu kan zien hoe alles in een verschuiving  is gezet. Alleen kan lezen in elke bevrijding die het gaf , wat ik had willen bewaren... nu los gelaten heb...🙏...
Anna.💚